سابقه و هدف: یکی از راه های انتقال بیماری توکسوپلاسموزیس مادرزادی از طریق جفت به جنین می باشد که تشخیص این بیماری را در این مرحله بسیار حائز اهمیت می نماید. انگل توکسوپلاسما دارای آنتی ژن های متعددی می باشد که از آنتی ژن های دفعی - ترشحی آن در طراحی کیت الایزا اویدیتی استفاده می شود. هدف از انجام این مطالعه بررسی مقایسه ای کیت آماده و طراحی شده الایزا اویدیتی در مادران مبتلا به توکسوپلاسموزیس می باشد، که در کیت طراحی شده از آنتی ژن های دفعی - ترشحی انگل توکسوپلاسما گوندی استفاده گردید.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مطالعه توصیفی بود. مواد مورد آزمایش برای کیت طراحی شده الایزا اویدیتی شامل مایع آسپیره شده صفاق موش های سفید کوچک آزمایشگاهی بود، که 7 روز قبل با تاکی زوئیت های انگل توکسوپلاسما گوندی (106 تاکی زوئیت در هر میلی لیتر) به روش تلقیح داخل صفاقی آلوده شده بودند. مایع فوق با دور1000 g  به مدت 15 دقیقه سانتریفیوژ و سپس مایع رویی به عنوان ترکیب آنتی ژن های دفعی ترشحی استخراج گردید.یافته ها: نتیجه این آزمایش نشان داد که اگر جهت تهیه کیت الایزا اویدیتی در تشخیص آنتی بادی IgG انگل توکسوپلاسما گوندی از آنتی ژن های تازه دفعی - ترشحی استفاده گردد، نتایج این آزمایش از کیت آماده ساخته شده در شرکت های مختلف از نظر کمیت و تیتر آنتی بادی بهتر خواهد بود.استنتاج: میانگین نتایج حاصل از الایزا اویدیتی طراحی شده با استفاده از آنتی ژن های دفعی - ترشحی انگل توکسوپلاسما گوندی، در تشخیص توکسوپلاسموزیس مادرزادی، قابل قبول تر از میانگین نتایج حاصل از کیت آماده تجاری بود.

سابقه و هدف: مطالعات قبلی نشان داده است که آنتی ژن های دفعی - ترشحی (E/SA) تاکی زوئیت های توکسوپلاسما گوندی می توانند نقش مهمی دربیماری زایی, مصونیت میزبان در برابر آلودگی مجدد به انگل, تشخیص و افتراق مرحله حاد از مزمن توکسوپلاسموز داشته باشند. برای بررسی دقیق تر موارد فوق نیاز به اجزاء تخلیص شده این آنتی ژن ها می باشد. بنابراین هدف مطالعه حاضر تهیه، تخلیص و شناسایی اجزاء تشکیل دهنده این آنتی ژ ن ها و تعیین روش مناسب برای این منظور بود.مواد و روش ها: 108×2 تاکی زوئیت توکسوپلاسما گوندی در دو میلی لیترمحیط کشت RPMI-1640 (در لوله های درب پیچ دار) سوسپانسیون و به مدت یک ساعت در 37 درجه سانتیگراد تحت تکان ملایم قرار گرفتند، سپس محتوای هر لوله سانتریفوژ ( 15 دقیقه در (1000 g و مایع رویی به عنوان محلول حاوی E/SA دیالیز و تغلیظ گردید. در مرحله بعد این محلول به طریق کروماتوگرافی ژل فیلتراسیون با ستون ژل سفادکس G-200 به ابعاد 5/2×40 سانتیمتر و خروجی 15 میلی لیتر در ساعت و کروماتوگرافی مبادله یون با ستونی به ابعاد 1×15 سانتیمتر از ژل کربوکسی متیل با خروجی 60 میلی لیتر در ساعت تحت شیب خطی pH تفکیک گردید. بعد از آن اجزاء حاصل به روش Native- PAGE الکتروفورز شدند. یافته ها: E/SA در ژل فیلتراسیون به سه جزء تفکیک شد، اما از کروماتوگرافی مبادله یونی آن دو پیک حاصل شد که پیک دوم در الکتروفورز Native- PAGE به یک باند تجزیه گردید. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که کروماتوگرافی مبادله یون با شرایط این مطالعه روشی مناسب برای تفکیک E/SA (تهیه شده به روش پیشنهادی) تاکی زوئیت های توکسوپلاسماگوندی می باشد، زیرا بدون تغییر ساختار مولکولی پروتئین, اجزائی با درجه خلوص بالا و به میزان نسبتا زیادی حاصل می شود.

اکینوکوکوس گرانولوزوس عامل بیماری مشترک هیداتیدوز در انسان و برخی از حیوانات می باشد. با توجه به نقش و اهمیت نشخوارکنندگان از جمله گوسفند در بقا و انتقال انگل به میزبانان اصلی و انسان، این مطالعه به منظور ارزیابی اولیه مواد دفعی-ترشحی پروتواسکولکس و لایه ژرمینال به منظور انجام آزمایش های سرولوژیک انجام شد. در این مطالعه، واکنش مایع کیست و مواد دفعی- ترشحی لایه ژرمینال و پروتواسکولکس در مجاورت با سرم تهیه شده از گوسفند و موش آزمایشگاهی آلوده به کیست هیداتیک ارزیابی شد. خون مورد نیاز برای تهیه سرم آلوده و غیرآلوده از 100راس گوسفند در حین کشتار جمع آوری و آزمون کانترایمنوالکتروفورز روی نمونه های مذکور صورت گرفت. با استفاده از روش کانترایمنوالکتروفورز در مجاورت با آنتی ژن مایع کیست 80 درصد، آنتی ژن دفعی- ترشحی پروتواسکولکس 72 درصد و آنتی ژن دفعی- ترشحی لایه ژرمینال 92 درصد از سرم های گوسفندان آلوده به کیست هیداتیک واکنش مثبت نشان دادند و در 5 نمونه سرم موش آزمایشگاهی آلوده به کیست هیداتیک تجربی به روش کانترایمنوالکتروفورز با استفاده از مایع کیست هیداتیک 80 درصد، آنتی ژن دفعی- ترشحی پروتواسکولکس 80 درصد و آنتی ژن دفعی-ترشحی لایه ژرمینال 100 درصد از سرم ها واکنش مثبت نشان دادند. طبق نتایج به دست آمده در مطالعه حاضر، آنتی ژن دفعی- ترشحی لایه ژرمینال با داشتن درصد حساسیت بالاتر در تشخیص نمونه های آلوده، قابل ارزیابی در مطالعات تکمیلی در این زمینه می باشد.

سابقه وهدف: با توجه به گزارش های قبلی، به نظر می رسد آنتی ژن های دفعی - ترشحی(E/SA) توکسوپلاسما گوندی نشانگرهای مناسبی برای تشخیص توکسوپلاسموزیس با روش های سرولوژی باشند. در مطالعات قبلی معمولا مایع رویی کشت سلولی توکسوپلاسما یا محیط کشت RPMI-1640 که تاکی زوییت های تک یاخته در آن انکوبه شده بودند، به عنوان ترکیب حاوی E/SA استفاده شده اند. این مطالعه به منظور ارزیابی روش الایزا با استفاده از مایع صفاق موش سفید کوچک آزمایشگاهی آلوده به توکسوپلاسما (یکی از ترکیبات حاوی آنتی ژن های دفعی - ترشحی توکسوپلاسما) به عنوان آنتی ژن، برای تشخیص توکسوپلاسموزیس در موش صحرایی صورت گرفت.مواد و روش ها: مایع صفاق موش سفید کوچک آزمایشگاهی که 3 روز قبل به طریق تزریق داخل صفاقی با تاکی زوئیت های توکسوپلاسما آلوده شده بود، کشیده شد و با دور 750×g به مدت 15 دقیقه سانتریفوژ گردید سپس رسوب سولفات آمونیوم اشباع (30%) (ترکیب حاوی آنتی ژن های دفعی - ترشحی (از مایع رویی آن تهیه شد. 40 سر موش صحرایی نر با سن 10-7 هفته و غیرآلوده به توکسوپلاسما Dye – Test) منفی) انتخاب و به هر کدام 106×4 تاکی زوییت توکسوپلاسما از طریق داخل صفاقی تزریق گردید. به منظور انتخاب نمونه سرم مناسب از مراحل سیر آلودگی، سرم روزهای 8، 15، 22 و 60 بعد از آلودگی موش های صحرایی تهیه شد در مرحله بعد نمونه های سرم روزهای فوق مربوط به10 سر از آن ها به روش dye-test و سرم روزهای 15 و 60 تمام حیوانات بعد از آلودگی نیز به عنوان نمونه های مناسب هم به روش dye-test و هم به روش الایزا با استفاده از ترکیب حاوی E/SA  تهیه شده به طریق مورد نظر در این مطالعه، آزمایش شدند.یافته ها: با توجه به نتایج آزمایش سرم روزهای مختلف موش های صحرایی آلوده، سرم روز 15 و60 به عنوان نمونه های مناسب انتخاب شدند تحت شرایط مورد نظر در این بررسی، Cut-off  تست الایزا با 99% اطمینان برابر 33/0 تعیین گردید که میزان جذب نوری تمام نمونه سرم های روزهای 15 و 60 آلودگی و هم چنین دو مورد از سرم های منفی بالاتر از آن بدست آمد. ویژگی و حساسیت آزمون نیز به ترتیب 95% و 100% تعیین شد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که روش الایزا تحت شرایط مورد نظر در این مطالعه و با استفاده از رسوب سولفات آمونیوم اشباع ((%30 مایع صفاق موش سفید کوچک آزمایشگاهی آلوده به توکسوپلاسما، آزمون نسبتا مناسبی برای تشخیص توکسوپلاسموزیس در مدل حیوانی مورد مطالعه می باشد.

زمینه و هدف: روش های پارازیتولوژیک جهت تشخیص فاسیولیازیس دارای محدودیت هایی از جمله؛ دفع متناوب تخم انگل، طولانی بودن مرحله حضور تخم انگل در مدفوع می باشند. هم چنین روش های سرولوژی بر پایه شناسایی آنتی بادی های ضدانگل، قادر به تشخیص عفونت های گذشته از عفونت های جدید نیستند، لذا تشخیص کوپرو آنتی ژن های انگل در مقایسه با سایر روش های تشخیصی قابل اعتمادتر می باشند. بنابراین هدف از این مطالعه تعیین و تشخیص کوپروآنتی ژن های فاسیولا با استفاده از آنتی بادی های پلی کلونال تولید شده بر علیه آنتی ژن دفعی ترشحی فاسیولا هپاتیکا و فاسیولا ژیگانتیکا بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی که در سال 1396 1395 انجام شد، کرم های بالغ فاسیولا از کبد دام های آلوده جمع آوری شدند و با روش مولکولی هضم آنزیمی تعیین گونه شدند. آنتی ژن دفعی ترشحی از هر دو گونه فاسیولا تهیه گردید. به منظور تولید آنتی بادی پلی کلونال 2 خرگوش برای هر آنتی ژن ایمیونیز شدند. آنتی بادیIgG تولید شده با روش کروماتوگرافی میل ترکیبی تخلیص و با آنزیم پراکسیداز کونژوگه گردیدند. کوپروآنتی ژن ها از 99 نمونه مدفوع دامی شامل؛ 30 نمونه آلوده به فاسیولا، 39 نمونه مبتلا به سایر بیماری های انگلی و30 نمونه سالم تهیه گردیدند. در این مطالعه 2 سیستم ساندویچ الیزا با استفاده از آنتی بادی های پلی کلونال تولید شده جهت شناسایی کوپرو آنتی ژن فاسیولا طراحی و ارزیابی شدند. ویژگی های آماری تست ها با استفاده از نرم افزار مدیکال کلکلتور 3، 4، 16 محاسبه گردیدند. ضریب کاپا و بررسی هم خوانی بین تست های ساندویچ الیزا محاسبه شد. یافته ها: تست ساندویچ الیزا با استفاده از آنتی بادی های پلی کلونال تولید شده بر علیه آنتی ژن دفعی ترشحی فاسیولا هپاتیکا و فاسیولا ژیگانتیکا به ترتیب حساسیت و ویژگی 67/96، 86/89 درصد و 67/96، 3/91 درصد را نشان دادند. هم چنین توافق بالایی) 9/0< ضریب کاپا) بین آنتی بادیی های پلی کلونال تولید شده بر علیه هر دو گونه فاسیولا جهت تشخیص فاسیولیازیس مشاهده گردید. نتیجه گیری: در مجموع یافته ها نشان دادند که آنتی بادی های پلی کلونال تولید شده بر علیه آنتی ژن دفعی ترشحی هر دو گونه فاسیولا دارای کارایی مناسبی جهت شناسایی کوپرو آنتی ژن های فاسیولا و تشخیص فاسیولیازیس می باشند.

آنتی ژنهای دفعی ترشحی و سماتیک فاسیولاهپاتیکا و فاسیولاژیگانتیکا از فلوکهای تازه جمع آوری شده تهیه شد. جهت تهیه آنتی سرم هر دو نوع آنتی ژن به خرگوشهای آزمایشگاهی تزریق شدند. واکنش آنتی ژنها و آنتی سرمها در آزمایش ژل دیفیوژن مورد مطالعه و مشاهده قرار گرفت. آنتی ژنهای دفعی ترشحی هر دو گونه با آنتی سرم تهیه شده علیه آنتی ژنهای دفعی ترشحی و همچنین سماتیک واکنش مثبت نشان دادند. آنتی ژنهای سماتیک نیز بر علیه آنتی سرم های تهیه شده علیه آنتی ژنهای سماتیک و همچنین دفعی ترشحی واکنش مثبت نشان دادند. نتیجه آنکه در ازمایش ژل دیفیوژن، خاصیت آنتی ژنهای دفعی ترشحی انگل فاسیولا مشابه با آنتی ژنهای سماتیک آن است.

0

لینگواتولا سراتا انگلی با گسترش جهانی و از بیماری های زئونوتیک است. انگل بالغ در مجاری بینی سگ سانان (میزبان اصلی) و مراحل لاروی آن در کبد، ریه و گره های لنفی مزانتری نشخوارکنندگان (میزبان واسط) زندگی می کند. انسان با خوردن تخم یا نوچه آن مبتلا می شود. آلودگی آن در میزبان واسط فاقد نشانه بالینی است. تا کنون روش سرولوژیکی برای تشخیص آن در دام ها به ویژه علفخواران ارائه نشده است، بنابراین هدف از این مطالعه که برای اولین بار انجام شده است، طراحی و ارزیابی الایزا برای تشخیص آلودگی لینگواتولا سراتا در گوسفند و با استفاده از آنتی ژن های دفعی ترشحی و پیکری نوچه ی انگل بود. آنتی ژن پیکری از نوچه های جمع آوری شده از گره های لنفی مزانتر گوسفند و هموژنیزه کردن 250 نوچه در 10 میلی لیتر RPMI-1640 PBS- و آنتی ژن دفعی ترشحی نیز با کشت 200 نوچه در 10میلی لیتر RPMI-1640 به دست آمد. رقت های مناسب سرم، کنژوگه ضد IgG گوسفند، آنتی ژن های پیکری و دفعی ترشحی به ترتیب 100 :1، 5000 :1، 1:40 و 1:4 تعیین شد. برای ارزیابی الایزا، 73 نمونه سرم مثبت از گوسفندان آلوده به نوچه ی انگل و 48 نمونه ی سرم منفی بره های 3-2 ماهه از گله های فاقد سگ (در مجموع 121 نمونه) استفاده شد. حساسیت، ویژگی، ارزش پیشگویی مثبت، ارزش پیشگویی منفی و دقت آزمون الایزا با آنتی ژن پیکری به ترتیب 90.4 درصد، 75 درصد، 84.6 درصد، 83.7 درصد و 84.2 درصد، با آنتی ژن دفعی ترشحی نیز به ترتیب 89 درصد، 93.8 درصد، 95.6 درصد، 84.9 درصد و 90.9 درصد برآورد گردید. آنالیز داده ها با SPSS و آزمون مک نمار نشان داد که آنتی ژن دفعی ترشحی انگل برای ردیابی آنتی بادی ضد آن در گوسفند بر آنتی ژن پیکری برتری دارد. بنابراین، آزمون الایزا با به کارگیری آنتی ژن دفعی ترشحی نوچه هایلینگواتولا سراتا می تواند برای پایش آلودگی در گوسفند به ویژه در مطالعات همه گیری شناسی و سایر میزبانان نیز مورد ارزیابی قرار گیرد.

زمینه و هدف: تهیه آنتی ژن مناسب از موضوعات مهم در زمینه تشخیص سرولوژیک هیداتیدوز می باشد. پژوهشگران با کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس ها در چند محیط مختلف توانسته اند به آنتی ژن ها دفعی - ترشحی دسترسی پیدا کنند. با این حال تاکنون مقایسه ای در خصوص میزان تولید این آنتی ژن ها در محیط های مختلف انجام نشده است. در این پژوهش، میزان تولید پروتئین های (آنتی ژن های) دفعی - ترشحی از طریق کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس ها در محیط هایRPMI ،DMEM  و PBS غنی شده با گلوکز مورد مطالعه قرار گرفتند.روش بررسی: برای تهیه پروتئین های دفعی - ترشحی، پروتواسکولکس های اکینوکوکوس در محیط های RPMI، DMEM وPBS  غنی شده با گلوکز به مدت 72 ساعت کشت داده شدند. پس از تغلیظ و سنجش پروتئین های تولید شده، به منظور شناسایی اجزای مختلف آن ها، با روش SDS-PAGE الکتروفورز شدند. داده ها از طریق آزمون های آماری آنالیز واریانس یک طرفه و توکی تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین غلظت پروتئین های دفعی - ترشحی در زمان 24 ساعته کشت در محیط  PBS (16.8 میکروگرم در میلی لیتر) نسبت به RPMI (7.4 میکروگرم در میلی لیتر) و DMEM (10.3 میکروگرم در میلی لیتر) به طور معنی داری بیشتر بود (P<0.05)، در حالی که این تفاوت بین غلظت پروتئین های دفعی - ترشحی در محیط  RPMIوDMEM  مشاهده نشد. پروتئین های دفعی - ترشحی به دست آمده از محیط  PBSبه 12 باند اصلی و محیط های  RPMIو DMEM هر کدام به 14 باند اصلی در محدوده وزن ملکولی 16 تا 67 کیلودالتون تفکیک شدند.نتیجه گیری: برای تهیه پروتئین های دفعی- ترشحی پروتواسکولکس، محیط PBS غنی شده با گلوکز نسبت به دو محیط دیگر مناسب تر است. حداکثر زمان مناسب برای تولید این پروتئین ها، تا 48 ساعت بعد از کشت اولیه پروتواسکولکس ها می باشد.

در این بررسی بر روی 110 نمونه سرمی از گوسفندانی که به طریق تجربی به فاسیولا ژیگانتیکا، اکینوکوکوس گرانولوزوس و اورنیتوبیلارزیاترکستانیکم آلوده شده بودند و 30 نمونه شاهد، در مقابل آنتی ژن دفعی- ترشحی فاسیولا ژیگانتیکا، آزمایش رسوب در ژل به عمل آمد. از 80 نمونه آنتی سرم فاسیولا (40 نمونه سه هفته و 40 نمونه سه ماه پس از آلودگی تجربی)، 69 نمونه خطوط رسوبی کاملا واضحی ایجاد کردند. در حالیکه از 30 نمونه آنتی سرم علیه هیداتیدوز، ارونیتوبیلارزیازیس و 30 نمونه سرم کنترل منفی (گوسفندان شاهد) هیچیک قادر به تشکیل خطوط رسوبی در مقابل آنتی ژن فاسیولا ژیگانتیکا نشدند. بنابراین با توجه به یافته های فوق، در مجموع می توان حساسیت و ویژگی این تست را به ترتیب 86.3% و 100% گزارش نمود. ارزش پیشگویی مثبت و منفی به ترتیب 100% و 84.5% و کارایی آزمایش 92.1% برآورد گردید.